Voordat je een door AI aangeleverde statistiek of rechtszaak in een werkdocument kopieert — wat is de veiligheidsgewoonte van professionals?

Omdat AI-modellen onjuiste cijfers, citaten of juridische verwijzingen even overtuigend kunnen presenteren als correcte — een verschijnsel dat hallucinatie wordt genoemd — is de professionele gewoonte om broncitaten te eisen voor alles wat ertoe doet en de originelen zelf te controleren voordat het in een echt document terechtkomt, in plaats van alleen op de formulering van de AI te vertrouwen.

Herhaling bewijst niets: een AI kan een verkeerd feit de tweede keer net zo vlot herhalen, dus 'als het het twee keer zegt, klopt het' is een schijnzekerheid — en aannemen dat toch niemand cijfers controleert is precies de nonchalance waardoor verzonnen citaten hun weg vinden naar echt werk.

Verificatie is het eenvoudigst als je een AI met zoekfunctie vraagt de bewering tegen actuele bronnen te toetsen, want dat brengt in elk geval aan het licht waar het cijfer zogenaamd vandaan komt — maar de laatste stap, het originele document of vonnis zelf openen, blijft wat 'klinkt goed' scheidt van 'klopt'.