Wat is de hoofdaanpak van de 'AI-verordening' van de EU?

De AI-verordening van de EU hanteert een aanpak waarbij regels voor AI worden vastgesteld op basis van het risiconiveau, en indeelt verschillende toepassingen van kunstmatige intelligentie in categorieën, met strengere eisen, of in sommige gevallen regelrechte verboden, voor toepassingen die als het gevaarlijkst worden beschouwd voor de rechten en veiligheid van mensen. Toepassingen met een lager risico krijgen lichtere verplichtingen, zodat toezichthouders hun strengste controle kunnen richten op waar het risico op schade het grootst is.

Alle computers in Europa verbieden zou een absurde, veelomvattende beperking van alle technologie zijn, iets heel anders dan het gerichte, risicogebaseerde kader dat daadwerkelijk werd opgezet. Iedereen dwingen tot één AI-merk zou een monopolievormend mandaat zijn, het tegenovergestelde van een regelgevend kader dat bedoeld is om veiligheidsnormen te stellen over vele aanbieders heen.

Omdat de verordening geleidelijk over meerdere jaren wordt ingevoerd, passen bedrijven wereldwijd, niet alleen in Europa, hun manier van AI-systemen ontwerpen al vooraf aan, aangezien elk product dat op de EU-markt wordt verkocht eraan moet voldoen, ongeacht waar het is gebouwd.