Welk molecuul gebruiken onderzoekers als ultradicht data-archief?

DNA is de molecule die onderzoekers gebruiken als dit ultradichte gegevensarchief, omdat informatie kan worden gecodeerd met behulp van de vier chemische basen, meestal afgekort als A, T, G en C, in plaats van de enen en nullen van conventionele computeropslag. Omdat DNA-moleculen zo klein zijn maar toch zoveel informatie per streng bevatten, kan een piepklein monster in theorie een enorme hoeveelheid digitale gegevens opslaan.

Grafeen is een slechts één atoom dik vel koolstof dat wordt geprezen om zijn sterkte en geleidbaarheid, niet om het opslaan van gegevens via een genetische code. Silicium is het materiaal achter computerchips en zonnepanelen, nuttig voor het verwerken en omzetten van energie, maar niet de molecule die wordt onderzocht voor ultradichte archiefopslag.

De opmerkelijke chemische stabiliteit van DNA betekent dat, mits koel en droog bewaard, gecodeerde gegevens in theorie duizenden jaren leesbaar zouden kunnen blijven, wat het een aantrekkelijke kandidaat maakt voor het archiveren van de snel groeiende berg zelden geraadpleegde digitale informatie van de wereld.