Waar staat tulpenmanie tegenwoordig als klassiek historisch voorbeeld voor?

Tijdens de Nederlandse tulpenmanie van de jaren 1630 stegen de prijzen van bepaalde zeldzame, gestreepte tulpenbollen tot vele malen het jaarloon van een gewone arbeider, aangedreven door speculatieve aankoop in plaats van enige echte verandering in de praktische waarde van de bloemen. Toen het vertrouwen begin 1637 plotseling verdween, stortten de prijzen bijna van de ene op de andere dag in, waardoor veel kopers achterbleven met contracten die maar een fractie waard waren van wat ze ervoor hadden betaald.

Het was geen landbouwdoorbraak en ook geen vorm van geld — tulpen zelf hadden geen blijvend praktisch nut dat hun torenhoge prijs rechtvaardigde, en de verhandelde termijncontracten waren beloftes om later bollen te kopen, geen geld op zich.

Economen grijpen nog altijd terug op de tulpenmanie als hét schoolvoorbeeld wanneer activaprijzen — van dotcom-aandelen tot recentere speculatiegolven — veel sneller lijken te stijgen dan enige onderliggende waarde kan rechtvaardigen.