Cudzoziemcy i studenci chcący tańszej usługi telefonicznej niż wielka trójka operatorów (SKT, KT, LGU+) często zwracają się do dostawców, którzy wynajmują tę samą sieć taniej. Jak się nazywają?

MVNO, po koreańsku zwane al-tteul-pon, to budżetowi operatorzy komórkowi, którzy hurtowo dzierżawią pojemność sieci od trzech głównych operatorów — SKT, KT i LGU+ — i odsprzedają ją po niższych cenach, korzystając dokładnie z tej samej fizycznej sieci, więc jakość sygnału i zasięg są identyczne, mimo że miesięczny rachunek jest tańszy. Działa to dlatego, że wielcy operatorzy mają wolną pojemność sieci do wydzierżawienia, a MVNO konkurują czysto ceną i elastycznością planów, zamiast posiadać własną infrastrukturę.

Automaty telefoniczne i roaming opisują zupełnie inne rzeczy: automaty telefoniczne to publiczne telefony na monety lub karty, a roaming to korzystanie z usługi macierzystego operatora podczas podróży za granicą — żadne z nich nie ma związku z tańszymi krajowymi planami komórkowymi.

Ponieważ aktywacja MVNO zwykle wymaga karty ARC, nowo przybyli, którzy jeszcze jej nie mają, często zaczynają od karty prepaid aktywowanej samym paszportem, a potem przechodzą na tańszy plan MVNO, gdy tylko dostaną kartę rejestracyjną.