Dlaczego projektanci dzielą duży układ na kilka mniejszych „chipletów”?

Chiplety poprawiają uzysk produkcyjny, ponieważ mniejsze matryce mają mniej defektów każda, więc większy odsetek przechodzi testy jakości w porównaniu z jednym gigantycznym, monolitycznym chipem, w którym pojedyncza wada psuje całość; podział projektu pozwala też wytworzyć każdy element na węźle technologicznym najlepiej dopasowanym do jego zadania, łącząc w jednym opakowaniu najnowocześniejszy i tańszy, dojrzały krzem.

Chiplety same w sobie nie sprawiają, że chip działa z niższą częstotliwością zegara – to zależy od projektu i obciążenia, a nie od podziału krzemu na części. Nie eliminują też potrzeby pakowania – wręcz przeciwnie, chiplety wymagają bardziej zaawansowanego pakowania, by połączyć ze sobą osobne matryce.

To modułowe podejście przypomina sposób, w jaki przemysł motoryzacyjny montuje samochody z części dostarczanych przez wielu dostawców zamiast odlewać jeden ogromny element, pozwalając producentom chipów łączyć i dobierać komponenty pod kątem kosztu i wydajności w sposób niemożliwy dla pojedynczego, monolitycznego projektu.