Engelse woorden vormen vaste combinaties, collocaties genoemd — je kunt ze niet zomaar verwisselen. We zeggen 'strong wind', maar welk woord hoort bij regen? 'We got caught in ___ rain.'

"Heavy rain" is de vaste, idiomatische combinatie die Engelstaligen gebruiken voor hevige regenval, ook al is "strong" het natuurlijke bijvoeglijk naamwoord voor wind — dit soort vaste combinaties, collocaties genoemd, worden niet door logica bepaald maar door conventie die zich over lange tijd heeft opgebouwd. Moedertaalsprekers nemen ze vanzelf op, maar taalleerders moeten ze vaak individueel uit het hoofd leren.

"Strong rain" is geen idiomatisch Engels, ook al is "strong wind" volkomen natuurlijk, wat precies illustreert waarom collocaties zich niet lenen voor simpele vervangingsregels. "Big rain" heeft hetzelfde probleem en klinkt vreemd in plaats van natuurlijk.

Verkeerd gekozen collocaties zijn een van de betrouwbaarste manieren om niet-moedertaalsprekers van het Engels te herkennen, zelfs als grammatica en woordenschat verder foutloos zijn, en dat is waarom moedertaalachtige vloeiendheid sterk afhangt van het uit het hoofd leren van deze vaste combinaties.