Angielskie słowa łączą się w stałe sposoby zwane kolokacjami — nie można ich zamieniać dowolnie. Mówimy 'strong wind' (silny wiatr), ale jakie słowo pasuje do deszczu? 'We got caught in ___ rain.'

„Heavy rain” (ulewny deszcz) to ustalone, idiomatyczne zestawienie, jakiego angielski używa dla intensywnych opadów, mimo że „strong” jest naturalnym przymiotnikiem dla wiatru — te zestawienia, zwane kolokacjami, nie rządzą się logiką, lecz konwencją wypracowaną przez długie użycie. Native speakerzy przyswajają je naturalnie, ale uczący się często muszą zapamiętywać je pojedynczo.

„Strong rain” nie jest idiomatycznym angielskim, mimo że „strong wind” jest zupełnie naturalne, co pokazuje dokładnie, dlaczego kolokacje opierają się prostym regułom podstawiania. „Big rain” cierpi na ten sam problem, brzmiąc obco zamiast naturalnie.

Niedopasowania kolokacji to jeden z najpewniejszych sposobów na rozpoznanie osoby nierodzimej nawet wtedy, gdy gramatyka i słownictwo są poza tym bez zarzutu, dlatego brzmienie jak native speaker w dużej mierze zależy od zapamiętania tych stałych par.