Jak nazywa się ta wirtualna kopia?

Cyfrowy bliźniak nieustannie zasila dopasowany wirtualny model 3D danymi z czujników w czasie rzeczywistym, pochodzącymi z fizycznej maszyny lub budynku, dzięki czemu cyfrowa wersja zachowuje się jak żywe lustro, a nie statyczny szkic. Inżynierowie przeprowadzają na nim symulacje, testując naprężenia czy zużycie, wychwytując problemy, zanim wydarzą się one w rzeczywistości.

Wygaszacz ekranu to bezczynny obraz niepowiązany z żadnymi rzeczywistymi danymi, a arkusz kalkulacyjny porządkuje statyczne liczby - żadne z nich nie modeluje na żywo zachowania fizycznego obiektu w 3D.

Cyfrowe bliźniaki coraz częściej łączy się z AR lub VR, pozwalając inżynierowi wirtualnie obejść urządzenie znajdujące się po drugiej stronie świata, jakby stał tuż obok niego.