Co jako pierwsze sparaliżowany pacjent zdołał zrobić dzięki temu implantowi mózgowemu?

Pierwszą zdolnością odbiorcy było przesuwanie kursora komputera wyłącznie poprzez wyobrażanie sobie ruchu, bez żadnej rzeczywistej aktywności mięśni, ponieważ nitki implantu odczytywały sygnały elektryczne bezpośrednio z obszaru mózgu odpowiedzialnego za zamierzony ruch. Oprogramowanie tłumaczyło te wzorce na polecenia cyfrowe, pozwalając myśli zastąpić ruchy ręki uniemożliwione przez paraliż.

Ponowne chodzenie wymagałoby przywrócenia ruchu samym sparaliżowanym kończynom - dużo bardziej złożonego wyzwania dotyczącego rdzenia kręgowego, którego ta demonstracja nie dotyczyła. Przywrócenie czucia dotyku wymagałoby dostarczania informacji czuciowej do mózgu, czyli odwrotnego kierunku niż odczytywanie wychodzącej intencji ruchowej.

Implant ten wykrywa te same wzorce aktywności neuronalnej, które normalnie wędrowałyby rdzeniem kręgowym, by poruszyć kończyną, co oznacza, że mózg nadal generuje zwyczajny sygnał „poruszyć ręką”, mimo że ciało nie jest w stanie go odebrać.