Po mniej więcej jakim czasie archeolodzy znaleźli miód wciąż zdatny do jedzenia?

Archeolodzy odkryli szczelnie zamknięte słoje miodu w starożytnych egipskich grobowcach, które po ponad 3000 latach pozostawały w pełni jadalne. Ta niezwykła trwałość wynika z chemii miodu: ma on bardzo niską zawartość wody, co pozbawia bakterie i pleśń wilgoci potrzebnej im do rozwoju, a przy tym jest naturalnie kwaśny, co tworzy środowisko wrogie większości mikroorganizmów próbujących go zepsuć.

Trwałość rzędu jedynie 50 czy 100 lat znacznie umniejsza wytrzymałość miodu — te liczby byłyby imponujące dla wielu innych produktów spożywczych, ale daleko im do tego, co faktycznie udokumentowano w grobowcach, gdzie szczelne uszczelnienie i suche środowisko dodatkowo pomogły go zakonserwować.

Miód może z czasem krystalizować się lub ciemnieć, co czasem sprawia, że ludzie sądzą, iż się zepsuł, ale ta zmiana to zwykły proces fizyczny — delikatne podgrzanie skrystalizowanego miodu zwykle przywraca mu pierwotną, gładką i jadalną konsystencję.