Anong molekula ang ginagamit?

Ang DNA ang molekulang ginagamit para sa ganitong uri ng data storage. Dahil binubuo ang DNA mula sa sunod-sunod na apat lamang na chemical base, isinasalin ng mga mananaliksik ang 0 at 1 ng isang digital file sa katumbas na sequence ng mga base at ipina-synthesize ito bilang mga strand ng DNA, na sa huli ay ise-sequence pabalik para mabasa ang datos. Ang kaakit-akit dito ay ang density: isang napakaliit na dami ng DNA ang maaaring maglaman ng napakalaking dami ng impormasyon.

Ang graphene ay pinahahalagahan sa electronics dahil sa conductivity at lakas nito, hindi para mag-encode ng datos sa pamamagitan ng isang alpabetong tulad ng genetiko, at ang silicon naman ang pundasyon ng karaniwang chip at hard drive sa halip na isang biological na paraan ng pag-iimbak.

May natatanging bentaha ang DNA para sa pag-aarchive: kung panatilihing malamig, tuyo, at madilim, ito ay maaaring manatiling stable at mababasa sa napakahabang panahon — kaya nakikita ito ng mga mananaliksik bilang posibleng paraan para itago ang mga rekord nang napakalayo pa sa hinaharap.