Jak nazywają się te układy?

Układy neuromorficzne zbudowano tak, by naśladowały architekturę samego mózgu, wykorzystując sztuczne neurony i synapsy komunikujące się krótkimi impulsami elektrycznymi zamiast stałych, sterowanych zegarem sygnałów zwykłego procesora. Ponieważ te sztuczne neurony reagują i zużywają energię tylko wtedy, gdy trzeba przekazać sygnał, taki układ może być znacznie bardziej energooszczędny w pewnych zadaniach niż standardowy sprzęt, w którym każdy obwód pracuje w każdym cyklu zegara niezależnie od potrzeby.

Układy kwantowe opierają się na zupełnie innej zasadzie fizycznej, kodując informację w stanach kwantowych, a nie w obwodach naśladujących impulsy nerwowe, a chipy graficzne są zoptymalizowane pod równoległe obliczenia potrzebne do renderowania obrazu, nie pod naśladowanie wzorców aktywności neuronowej.

Kluczowym pomysłem konstrukcyjnym stojącym za układami neuromorficznymi jest połączenie pamięci i obliczeń w tym samym miejscu fizycznym, na wzór tego, jak neurony mózgu przechowują i przetwarzają informacje jednocześnie, co pozwala uniknąć kosztu energetycznego, jaki zwykłe komputery ponoszą, przesyłając dane między osobnymi jednostkami.