Wat kunnen deze zogenoemde 'zelfherstellende' materialen?

Zelfherstellende materialen kunnen automatisch hun eigen schade herstellen, waardoor kleine scheurtjes worden gedicht voordat ze uitgroeien tot grotere structurele problemen. Veel ontwerpen bevatten microscopische capsules met lijmachtige hars of, bij beton, slapende bacteriën die actief worden zodra water een scheur binnendringt en kalksteen aanmaken om de opening te vullen, waarmee ze nabootsen hoe levend weefsel zoals huid en bot zichzelf herstelt na een verwonding.

Elektriciteit opwekken uit zonlicht beschrijft zonnepanelen, een compleet andere technologie die draait om het omzetten van licht in elektrische stroom in plaats van het herstellen van structurele schade. Lichter worden met de tijd is helemaal geen eigenschap die ingenieurs bij deze materialen nastreven, aangezien duurzaamheid, niet gewichtsverlies, het doel is.

De aantrekkingskracht van zelfherstellende infrastructuur is enorm: wegen, bruggen en gebouwen die stilletjes hun eigen haarscheurtjes herstellen, zouden de enorme kosten en overlast van routineonderhoud en reparatiewerk wereldwijd drastisch kunnen verlagen.